مىگذارد و او اوضاع آن بلاد را مىبيند ؛ از آن جمله ، اتّكال اهل آن‌جا بر لعن آن منافق در زرع و غيره بود ، به نحوى كه به سبب لعن او تخم مىافشاندند ، فورا سبز مىشد ، خوشه مىآورد ، مىرسيد و سپس درو مىكردند و هفتهء ديگر كه حضرت به آن‌جا تشريف مىبرد با او برمىگردد ، انتهى . [ رعايت امام بر خارج از اين عالم ] بالجمله ، عوالم الهيّه ، منحصر به همين تودهء غبرا و ساكنين اين عاريت سرا نيست كه به حسب ظاهر ، امام و حجّت عصر از ايشان غايب باشد و آن‌ها از درك فيوضات حضورى آن بزرگوار خائب باشند ، تا آن‌كه مخالف ، شبهه نمايد كه رتق و فتقى براى امام شما در آن نيست ، بلكه رياست عامّهء آن بزرگوار تمام عوالم امكان را من الذرّة إلى الدرّه فراگرفته و حضرت رتق و فتق آن‌ها را عهده‌دار و مشغول تمشيت امور آن‌ها در اطراف ليل و آناء نهار است . [ اعتراف عامّه به وجود جابلسا و جابلقا ] از جمله امّتى كه ولى عصر و ناموس دهر بر آن‌ها رياست دارد ، طايفه‌اى از قوم موسى است كه حضرت ختمى مرتبت بعد از نزول از معراج ، آن‌ها را ديدار فرموده ، چنان‌كه در كتب سيرهء نبويّه و دفاتر معراجيّهء ايشان ثبت است ، كيفيّت آن طولانى است ، و لكن از جهاتى مناسب مقام و ملائم با مطالب اين وجيزه است و مانع از اين است كه كسى از علما و دانشمندان عامى مذهب ، بر وجود دو شهر جابلسا و جابلقا ايراد نمايد و بگويد : وجود اين شهرها در اخبار شما اماميّه است و در اخبار ما خبرى از آن‌ها نيست . در اين صورت مىتوان به او گفت : اولا ؛ اين كلامى خام و ناشى از عدم تتبّع در اخبار سيّد انام و واقف نبودن بر كلمات علماى هم‌كيش و مذهب خودتان است ، مگر نه اين است كه جماعتى از شما در كيفيّت خروج دجّال و تسخير تمامى بلاد توسّط آن